SCRIPT ‘LETTING GO’ 

Jaap Ruurd Feitsma 

 

M = Man

W = Woman

M is waiting in the park. He is surrounded by the green colours  from the trees and the grass of the park. Around him he can hear  many birds singing. In the back stands a high weaping willow.  Then, suddenly in front of him stands W. She smiles to him,  tenderly. ‘Hey,’ She says. M answers. ‘Hey’. And he smiles mildly  back at her, as if he can’t really believe the fact that she is  here. ‘I missed you,’ M says. ‘I missed you too,’ W says, still  smiling kindly. And then they hug each other.  M exhales with a  deep sigh and he says ‘so much..’ during the sigh. V smiles  softly. They release each other from their hug and they hold each  others hands instead. M is making a fairly troubled face by now.  ‘you’re coming with me, aren’t you?’ And W replies: “Off course  I’m coming with you, silly!” M seems relieved about this and says   “Thank god,” in a relieved way. “I find it really hard going there  by myself”. W nods because she understands his problem and smiles  to him. “I know. Don’t worry, baby. I’m here with you. I always  am, aren’t I? “Yes,” M says. And smiles back. “That’s true”. “It’s  time to go, baby” W says, still smiling. M sighs deep again and  looks a bit sad now. “OK,” he says. “I’m ready..” They turn around  and start to walk hand in hand to whatever it is that they are  going.

Together they walk through the green park past great trees, ponds  and fountains. The park has some soft gliding hills and past the  park is broad canal. From the otherside of it the soft hills are  well seen. It is almost like a make believe country, but the  longer they walk, the less green their surrounding gets. Then  suddenly they stop, still holding each others hands.  ‘We’re here’ Says W. She turns to him and W takes his other hand  now as well. M sighs deep now, as if he really finds himself in  trouble. ‘Yes’ he says. ‘It’s ok,’ says W. ‘Time to let go, baby’.  M is looking sad at W. ‘I know’, says M. And he smiles softly at  W. ‘It is time to let go’ says M, more to himself then to W. He  inhales with his mouth and at the same moment he closes his eyes.  When he opens them again, W has dissapeared.

He looks around but there is no one to be found. He looks down and  in his hand he holds a bouquet of flowers. He smiles briefly, as  if he found his peace with it all and then slowly turns around. He  walks toward graveyard past several toombstones with the flowers  in his hand, on his way to the stone that belongs to W.

SCRIPT ‘LOSLATEN’
Jaap Ruurd Feitsma

M = Man
V = Vrouw 

M staat in het park te wachten. Hij is omringd door de groene
kleuren van de bomen en het gras van het park. Om hem heen hoort
hij vele vogels fluiten.

Dan staat plotseling V voor hem. Ze glimlacht naar hem. ‘Hey,’
zegt ze. ‘Hey,’ zegt M. En hij glimlacht lichtjes terug alsof hij
haar al tijden niet gezien heeft en maar moeilijk kan geloven dat
ze er echt is. ‘Ik heb je gemist’. ‘Ik jou ook,’ zegt V, nog
steeds glimlachend. En ze omhelzen elkaar. M zucht en zegt, ‘heel
erg.’ V glimlacht. Ze laten elkaar los, maar houden elkaars handen
nog wel vast. M kijkt wat moeilijker uit zijn ogen nu. ‘Je gaat
met me mee toch?’ Vraagt M aan V. ‘Natuurlijk ga ik met je mee,’
zegt V. M is hier duidelijk blij mee. ‘Gelukkig,’ zegt M. ‘Ik vind
het erg moeilijk.’ V knikt en glimlacht. ‘Dat weet ik wel. Rustig
maar, ik ben bij je. Dat ben ik toch altijd?’ M glimlacht naar
haar. ‘Ja,’ zegt hij. ‘Ja, dat is ook zo.’ ‘Tijd om te gaan,’ zegt
V, nog steeds glimlachend. M zucht even en kijkt droevig. ‘Okee,’
zegt hij. Ze draaien zich om en beginnen hand in hand te lopen.

Samen lopen ze door het groene park langs grote bomen, vijvers en
een fontein. Het park heeft lichte hellingen. Langs het park loopt
een brede vaart. Vanaf de overkant zijn de hellingen goed te zien.  
Hoe langer ze lopen, hoe minder groen en sprookjesachtig de wereld
om hen heen wordt. Dan stoppen ze plotseling, nog steeds hand in
hand.

‘We zijn er,’ zegt V. Ze draait zich om naar M en pakt nu ook zijn
andere hand. M zucht diep. ‘Ja,’ Zegt hij. ‘Het is ok,’ zegt V.
Tijd om los te laten, schat.’ M kijkt bedroefd naar V. ‘Ik weet
het’ zegt M. En M glimlacht lichtjes naar haar, maar zijn ogen
kijken nog bedroefd. ‘Tijd om los te laten,’ zegt M nu, meer tegen
zich zelf dan tegen V. Hij zucht en op het zelfde moment sluit hij
zijn ogen. Als hij zijn ogen weer open doet op het moment dat hij
uitademt is V verdwenen.

Hij kijkt naar beneden en in zijn hand waar hij net haar hand nog
vast hield, houdt hij nu een bos bloemen. Hij glimlacht even,
alsof hij er vrede mee heeft en draait zich langzaam om. Hij loopt
de begraafplaats op langs verschillende grafstenen, met de bloemen
in zijn hand, op weg naar de steen van V.