Script short film ‘Letting Go’ (Dutch version)

In this post I would like to share my script of my new short film ‘Loslaten’ (Letting Go). I allready got a lot positive reactions from people and now I would like to share it with everyone who finds it. It’s not very common sharing a script with everyone at all, and especially before actually filming it, but I thought it would be a nice way of showing people one of the things I’m currently working on. Hope you like it, let me know! Unfortunatly this version is in Dutch, but I will be adding a translated version soon.

SCRIPT ‘LOSLATEN’
Jaap Ruurd Feitsma

M = Man
V = Vrouw 

M staat in het park te wachten. Hij is omringd door de groene
kleuren van de bomen en het gras van het park. Om hem heen hoort
hij vele vogels fluiten.

Dan staat plotseling V voor hem. Ze glimlacht naar hem. ‘Hey,’
zegt ze. ‘Hey,’ zegt M. En hij glimlacht lichtjes terug alsof hij
haar al tijden niet gezien heeft en maar moeilijk kan geloven dat
ze er echt is. ‘Ik heb je gemist’. ‘Ik jou ook,’ zegt V, nog
steeds glimlachend. En ze omhelzen elkaar. M zucht en zegt, ‘heel
erg.’ V glimlacht. Ze laten elkaar los, maar houden elkaars handen
nog wel vast. M kijkt wat moeilijker uit zijn ogen nu. ‘Je gaat
met me mee toch?’ Vraagt M aan V. ‘Natuurlijk ga ik met je mee,’
zegt V. M is hier duidelijk blij mee. ‘Gelukkig,’ zegt M. ‘Ik vind
het erg moeilijk.’ V knikt en glimlacht. ‘Dat weet ik wel. Rustig
maar, ik ben bij je. Dat ben ik toch altijd?’ M glimlacht naar
haar. ‘Ja,’ zegt hij. ‘Ja, dat is ook zo.’ ‘Tijd om te gaan,’ zegt
V, nog steeds glimlachend. M zucht even en kijkt droevig. ‘Okee,’
zegt hij. Ze draaien zich om en beginnen hand in hand te lopen.

Samen lopen ze door het groene park langs grote bomen, vijvers en
een fontein. Het park heeft lichte hellingen. Langs het park loopt
een brede vaart. Vanaf de overkant zijn de hellingen goed te zien.  
Hoe langer ze lopen, hoe minder groen en sprookjesachtig de wereld
om hen heen wordt. Dan stoppen ze plotseling, nog steeds hand in
hand.

‘We zijn er,’ zegt V. Ze draait zich om naar M en pakt nu ook zijn
andere hand. M zucht diep. ‘Ja,’ Zegt hij. ‘Het is ok,’ zegt V.
Tijd om los te laten, schat.’ M kijkt bedroefd naar V. ‘Ik weet
het’ zegt M. En M glimlacht lichtjes naar haar, maar zijn ogen
kijken nog bedroefd. ‘Tijd om los te laten,’ zegt M nu, meer tegen
zich zelf dan tegen V. Hij zucht en op het zelfde moment sluit hij
zijn ogen. Als hij zijn ogen weer open doet op het moment dat hij
uitademt is V verdwenen.

Hij kijkt naar beneden en in zijn hand waar hij net haar hand nog
vast hield, houdt hij nu een bos bloemen. Hij glimlacht even,
alsof hij er vrede mee heeft en draait zich langzaam om. Hij loopt
de begraafplaats op langs verschillende grafstenen, met de bloemen
in zijn hand, op weg naar de steen van V.